Renate Welsh über bleibende Erinnerungen aus Urfa

Goethe Enstitüsü’nün davetini aldığımda, haritada Şanlıurfa’nın yerini aramak zorunda kaldım.

Şimdi bu kentin ismini söylediğim zaman dinlemesini çok iyi bilen, sıcak, nazik insanların gözlerini görüyorum. Ama aynı zamanda da, Şanlıurfa Müzesi’nde gördüğüm ve beni çok etkileyen heykelin siyah taştan gözlerini hatırlıyorum. Yanımda fotoğraf makinası yoktu, bu nedenle birçok resmi hafızama kaydettim.

Geri döndüğümden beri her yerde Şanlıurfa’yı anlatıyorum. Örneğin dün yine Bavyera’da küçük bir yerde anlattım. Birdenbire genç bir çocuk doğruldu, sağına soluna baktı ve daha sonra dedesinin Şanlıurfalı ve isminin İbrahim olduğunu söyledi. Bütün sınıfın hayranlıkla ona dönüp baktığını görmek çok hoştu.

Tabii bir de, Şanlıurfa’da her gün soframıza gelen harika salata sosunu kocama yapabilmek için aldığım nar ekşisi var...