De laatste bar voor het einde van de wereld ...

Goedenavond. Ik ben het spook van de burgeroorlog en ik zal in dit blogbericht verschijnen.

Vrijdag 25 mei 2012
Sinds ik hier aangekomen ben, gebeurt er elke dag wel iets. Vorige dinsdag (22 mei), werden Libanese sjiieten ontvoerd toen ze terugkeerden van een pelgrimstocht in Iran. De identiteit van hun ontvoerders is nog steeds onbekend. Het zou om een groep Syrische strijders gaan, die zich verzetten tegen het regime van Bashar al-Assad. Die laatste is een aanhanger van het alevitisme (een geloof dat ontstaan is uit de sjiietische islam). Hij is een belangrijke bondgenoot van het regime in Teheran (Iran is het grootste sjiietische land ter wereld) en van de Libanese Hezbollah – eveneens sjiietisch.

De Syrische ontvoerders zouden zelf soennieten zijn en het is zo goed als zeker dat ze hun gijzelaars gebruiken om hun politieke eisen door te drukken.



De nieuwsberichten worden hier angstvallig gevolgd. Het land heeft een grote sjiietische en soennietische bevolking, en de ontvoering zou het conflict tussen beide islamitische groepen in Libanon weer kunnen doen oplaaien.

Maar uiteindelijk – verrassing – krijgen we te horen dat de gijzelaars vanmorgen bevrijd werden. Ze zijn naar Turkije overgebracht en zullen vanavond aankomen in Beiroet. Iedereen zegt “oef”.

Het is vrijdagavond en ik ga met Al, de neef van Zeina, iets drinken. De Beiroetse nacht is van ons! Op naar de Torino Express!




Tijdens de oorlog in 2006 was de Torino Express de enige bar in de stad die open was.

We kwamen hier met vrienden en dronken de hele dag. Iets anders konden we niet doen. De economie van het land was lamgelegd.

Om tien uur ’s avonds gingen we naar huis. De avondklok was ingegaan – de Israëli’s begonnen rond elf uur met hun bombardementen.

M‘ner! Tie-sjoert? 10 $
Euh, neen dank u.



Waren er ook bombardementen in deze buurt?

Zeer weinig... de Israëli’s bestookten vooral het zuiden van de stad, waar de Hezbollah leeft.




De volgende dag drink ik mijn aperitief met Anik, een Libanese met wie ik in 2010 vijf minuten heb gesproken op een festival. (De tijd die nodig was om vrienden te worden op Facebook).

Toen de oorlog in 2006 voorbij was, ging ik naar de wijken in het zuiden, om de schade met eigen ogen te zien.



In sommige straten was de helft van de huizen vernield. Andere huizen waren nog intact.

De Israëli’s gingen zeer nauwgezet tewerk: ze hadden het enkel gemunt op de huizen van de Hezbollahleiders.



Maar hoe konden ze weten dat er in die huizen geen burgers aanwezig waren?

De avond ervoor dropten ze flyers boven de buurt ...




OPGEPAST! MORGEN TEGEN 23 UUR ZULLEN WE DE GEBOUWEN 4, 6 EN 12 VAN UW WIJK BOMBARDEREN. GELIEVE ONS TE VERONTSCHULDIGEN VOOR DE OVERLAST.
MET VRIENDELIJKE GROETEN,
HET ISRAËLISCHE LEGER

Ze waren voorzichtig. Ze wisten dat onschuldige slachtoffers slecht waren voor hun imago.
Zonder gekheid!

Heb je nog zo een flyer?
Neen, ik heb er helaas niet aan gedacht er zo een te bewaren. Maar ik denk dat je er wel kunt vinden op ebay.



Een uur voor de bombardementen stuurden ze ook een sms aan de mensen in Beiroet ...

ALS IK U WAS, ZOU IK NIET IN DE BUURT VAN DE HEZBOLLAH GAAN WONEN. DAT WOU IK MAAR EVEN LATEN WETEN …
KUS, HET ISRAËLISCHE LEGER☺



Maar hoe kwamen ze dan aan die telefoonnummers?
Geen idee, maar het was echt heftig! En surrealistisch. Mijn tante kreeg een sms’je, hoewel ze op vakantie was in Zwitserland.

HALLO MONIQUE! AAN HET TRAINEN VOOR DE OLYMPISCHE SPELEN? ZIJN ER HEZBOLLAHMENSEN BIJ JOU? BELLEN WE BINNENKORT MET ELKAAR OM IETS LEKKERS TE GAAN ETEN?
LOVE, HET ISRAËLISCH LEGER ☺
P.S.: MIJN VRIENDEN NOEMEN ME TSAHAL



Ondanks al die voorzorgsmaatregelen kwamen er veel burgers om. En uiteindelijk kwam de Hezbollah er sterker uit.

Maar terug naar de vorige avond, in de Torino Express...
De vliegtuigen vlogen midden in de nacht over het stadscentrum van Beiroet en braken door de geluidsmuur. Gewoon om ons doodsbang te maken.



Hey kijk eens, daar buiten zit iemand te tekenen ...
Dat is Maza! Hij woont in deze bar. Kom, we gaan even hallo zeggen!

Waauw! Dat is mooi, wat u daar tekent!
“Mooi”?
Hij is een groot Libanees striptekenaar.



Ik teken ook strips in Frankrijk.
Super! Maak er hier dan toch ook één! Heb je iets om te tekenen?
O ja! Ik heb een schrift gekocht, voor het geval dat.
Mogen wij champagne?



Al!
Tina! Terug uit New York?

Nog maar net. Ik dacht, de beste manier om van mijn jetlag af te raken is een lekker glas in de Torino.

In de Torino raakt men al zijn zorgen kwijt!
Om er daarna nieuwe te krijgen ...




Verdomd! Hij tekent zonder naar het blad te kijken ...
Ik kruip liever in een hoekje, dan lukt het beter.

M‘ner! Tie-sjoert? 5 $
Euh, neen, dank u.




Geef me een trompet en nog meer champagne en ik verleg de grenzen van de 9de kunst!

Ok ... concentreren op de hoofdlijnen van de architectuur ...





Al, ik denk eraan mijn eigen bar te openen. In een schuilkelder die de bommenwerpers niet kunnen raken. Voor het geval de oorlog herbegint...
Dat is een goed idee.

Een plek die de hele nacht open blijft, zelfs tijdens de bombardementen.
Het moet zo geweldig worden, dat zelfs mensen uit het buitenland erop af komen.

Maar er is een probleem: hoe zorg ik ervoor dat de betaalkaartterminal blijft werken als het conflict blijft duren?




Tie-sjoert?
Neen.

Je zou enkel mensen kunnen binnenlaten die minstens 1.000 $ cash bij zich hebben.

Open een bar aan de kust, zodat je je kunt bevoorraden met drank vanuit Cyprus ...




Verdomme! De gijzelaars ...

Wat? Zijn ze op de luchthaven van Beiroet geland?

Ze zijn niet vrijgelaten.
Zijn ze nog in Turkije?

Ze weten het niet ...
Volgens geruchten zijn ze in Syrië gedood!



A bottle of rosé!
Voor mij Arrak!
Nog een gin-tonic!
Een rode wijn!
Twee!
Champagne!
Margarita royal!
Driedubbele wodka!
Pint of beer!
Whisky!
Calvados!
Wijn!
Drie mojito‘s!
Drank!
Gin!